Jerinin grad u Prijepolju

Prijepolje, reka Mileševka, Savina pećina, Jerinin grad…

Izlet i slike su iz 2008. godine, ali istorija je stara vekovima. Tog dana smo pošli iz Prijepolja da obiđemo Jerinin grad i Savinu pećinu. Dan je počeo tako što su na javnom servisu dali prilog o toj istoj tvrđavi i već smo bili u zabludi jer naš narod svakoj tvrđavi čiju istoriju ne zna, daje epitet “Jerinina” a ispostavilo se da je pravi naziv utvrđenja tvrđava Kovin. Ne zna se tačno kad je sagrađena, a prvi put se pominje u 15. veku kao pogranična tvrđava Stefana Vukčića Kosače prema despotovini Srbiji. Nekada ponosno, a sada prilično ruinirano, uzdiže se nad rekom Mileševkom. Uloga tvrđave je bila da kontroliše put klisurom Lima između Bistrice i Prijepolja, kao i put koji je povezivao Prijepolje sa manastirom Orahovcem. Od nekadašnjeg zdanja, ostali su uglavnom porušeni zidovi, što Otomanskim razaranjem posle osvajanja Balkana, što zubom vremena, što kasnijim nemarom. Najočuvanija je donžon kula koja i dalje opravdava svoju svrhu poslednjeg uporišta tvrđave, ali sada se opire samo vremenu.

Put prema tvrđavi prolazi pored manastira Mileševa i dalje prati tok istoimene reke nikada dovršenim putem ka Sjenici na kojem se nalaze brojni tuneli među kojima i Drekavčev tunel (da da, onaj drekavac i onaj tunel iz filma Lepa sela lepo gore) međutim uskoro se odvajamo sa puta koji ne vodi nikuda i nastavljamo putem koji vodi ka prigradskom naselju Hisardžik. Dalje, mi smo predahnuli na jednoj livadi i tucali se uskršnjim jajima okruženi kućama u kojima se Uskrs ne slavi vekovima, ali to nije neophodno da bi se stiglo do tvrđave sem ako možda ne pregladnite kao mi, a ponesete samo kuvana jaja.

U podnožju tvrđave se nalazi pećina, tzv Savina pećina u kojoj je navodno Sveti Sava provodio svoje isposničke dane, a sada poseduje čudotvorne moći. Naime, u samoj pećini se nalazi rupa taman dovoljna da se u nju gurne ruka i po predanju, iz nje je Sveti Sava pio vode dok je boravio u pećini. Nije baš po današnjim sanitarnim standardima, ali i to je jedan od aspekata isposničkog života. Čudo pećine se sastoji u tome da grešni ljudi neće moći da dohvate vodu dok će ostali moći. Ako pak uspete da dohvatite vodu, potrebno je izvaditi malo vode rukom, popiti i poželeti želju. Pretpostavljam da bolje funkcioniše za želje obrazovnog nego materjalnog karaktera.

Vraćamo se iz pećine, nastavljamo naviše, prolazimo pored jedne džamije sa muslimanskim grobljem i izbijamo na prve bedeme. Pogled sa tvrđave je fascinantan, vidi se kanjon Mileševke sve do manastira, a vide se i ceo Hisardžik pa i sami obrisi varoši Prijepolja u daljini. Sama tvrđava deleko od toga da je spremna za nove bitke, ali takođe nije baš pripremljena ni za radoznale putnike. Tu i tamo, potrebno je preskočiti neki kamen i neki žbun, dodati ruku, pogurati, ali za one koji su stigli čak dotle to je verovatno poslednja stvar koju će primetiti kada zidovi i vetar počnu da pričaju staru priču, a onda vidikovac pokaže šta ume.

Advertisements